Ο βίος του Χριστού

New Ο βίος του Χριστού
Εμφανίσεις: 160 Κωδικός Προϊόντος: ΒΛ-600
Διαθεσιμότητα: Διαθέσιμο
0 Προϊόν(τα) Πουλήθηκαν
23,00€ Χωρίς ΦΠΑ: 23,00€
Ποσότητα: Καλάθι

Μετάφραση: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

«Μπορεῖ νά ἔχει ἐπέμβει αὐθαίρετα στό πρωτότυπο, δίνοντας τήν ὀρθόδοξη ὀπτική της χριστιανικῆς πίστης, ἀλλά εἶναι πραγματικά ἕνα ἀπολαυστικό βιβλίο γιά τή ζωή τοῦ Χριστοῦ. Καθώς τό διαβάζει ὁ ἀναγνώστης ξεχνᾶ τόν συγγραφέα τοῦ βιβλίου, τόν Farrar. Ἡ ταυτότητα τοῦ Παπαδιαμάντη ἐπισκιάζει τόν συγγραφέα.»

«Ο Frederick William Farrar γεννήθηκε τό 1831 στή Βομβάη τῆς Ἰνδίας, ὅπου ὁ πατέρας τοῦ εἶχε βρεθεῖ ὡς ἱεραπόστολος. Ἦταν ἐξέχων κληρικός τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας καί δάσκαλος, ὅμως εὐρύτερα γνωστός ἔγινε κυρίως γιά τό συγγραφικό του ἔργο καί ἰδιαίτερα γιά τά σχολικά του μυθιστορήματα. Ἦταν ἐπίσης μέλος τῆς μυστικῆς ἐταιρίας τῶν Ἀποστόλων τοῦ Κέιμπριτζ. Φοίτησε στό King William’s College στή Νῆσο τοῦ Μᾶν, στό King’s College τοῦ Λονδίνου καί στό Trinity College τοῦ Κέιμπριτζ. Ἐκεῖ τό 1852 ἔλαβε τό Chancellor’s Gold Medal, βραβεῖο ποίησης πού ἀπονέμεται ἐτησίως ἀπό τό Πανεπιστήμιο τοῦ Κέιμπριτζ. Δίδαξε γιά ἕνα σύντομο χρονικό διάστημα στό Μάρλμπορο κι ἔπειτα, γιά πάνω ἀπό δεκαπέντε χρόνια, στό Χάροου, ὅπου τό 1858 ἔγραψε – μεταξύ ἄλλων – καί τό γνωστότερο ἔργο του, “Eric, or, little by little”. Πρόκειται γιά μία μοραλιστική ἱστορία, πού ἔγινε ἰδιαίτερα δημοφιλής ἐκείνη τήν ἐποχή. Τήν 1η Αὐγούστου τοῦ 1860 παντρεύτηκε τήν Λούσι Μέρι Κάρντιου κι ἀπέκτησαν μαζί δέκα παιδιά, πέντε ἀγόρια καί πέντε κορίτσια. Τήν ἴδια χρονιά δημοσίευσε τό πόνημά του “Μιά Πραγματεία Σχετικά μέ τήν Καταγωγή τῶν Γλωσσών”. Τό 1869 διορίστηκε στόν Βασιλικό Οἶκο τῆς Ἀγγλίας μέ τόν τίτλο τοῦ Ἐπίτιμου Ἱερέα (Honorary Chaplain) τῆς Βασίλισσας Βικτωρίας, ἀρχίζοντας ἔτσι ν’ ἀποκτᾶ φήμη καί νά ξεχωρίζει στούς θεολογικούς κύκλους. Τό 1871 ἐπέστρεψε στό Μάρλμπορο ὡς σχολικός διευθυντής καί παρέμεινε ἐκεῖ γιά πέντε χρόνια, ἀφήνοντας τίς καλύτερες ἐντυπώσεις τόσο στούς μαθητές, ὅσο καί στό διδακτικό προσωπικό τοῦ σχολείου, γιά τήν προσπάθεια 
14
καί τό διδακτικό του ἔργο. Τό 1874 ἐξέδωσε τό ἔργο του “Ἡ Ζωή τοῦ Χριστού”, τό ὁποῖο εἶχε εὐρεία ἀπήχηση καί μεταφράστηκε σέ πολλές γλῶσσες, ἐνῶ πέντε χρόνια ἀργότερα ἐξέδωσε τό “Ἡ Ζωή καί τά Ἔργα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου”. Τό 1876 ἦταν πού ἀποφάσισε ν’ ἀφήσει τό Μάρλμπορο, γιά ν’ ἀκολουθήσει μία σταδιοδρομία στόν κλῆρο, ξεκινώντας ἀπό τό Ἀββαεῖο τοῦ Οὐέστμινστερ, ἀρχικά ὡς ἁπλός ἱερέας, ἐνῶ στή συνέχεια διορίστηκε Ἐφημέριος στόν ναό τῆς Ἄγ. Μαργαρίτας. Ἀπό τό 1883 ὡς τό 1894 ὑπηρέτησε ὡς Ἀρχιδιάκονος τοῦ Ἀββαείου. Τό 1895 ἔγινε Μητροπολίτης τοῦ Κάντερμπερι μέχρι καί τόν θάνατό του στίς 22 Μαρτίου τοῦ 1903. Ο Farrar μελετοῦσε τούς κλασικούς καί παρότρυνε καί τούς μαθητές του νά μελετοῦν τήν κλασική ἀγγλική φιλολογία καί τέχνες, ἀλλά καί τίς φυσικές ἐπιστῆμες, ὄντας παθιασμένος μέ τή βοτανολογία κι ὁ ἴδιος. Ἐπιπλέον ἀσχολήθηκε ἀρκετά καί μέ τή συγκριτική γλωσσολογία σέ συγγράματά του, ὅπου ἐπιχειρεῖ νά ἐφαρμόσει τό δαρβινικό μοντέλο τῆς διακλαδωτῆς καταγωγῆς στίς σχέσεις μεταξύ τῶν γλωσσῶν. Ἡ ἴδια ἡ θεωρία τῆς βιολογικῆς ἐξέλιξης ἀπό ἄλλα εἴδη, βέβαια, δέν τόν ἔπεισε ποτέ, ἄν καί οἱ ἀντιρρήσεις του δέν ἦταν θεολογικές, παρ’ ὅλο πού ἦταν κληρικός. Μάλιστα ἐπέμενε ὅτι ἡ ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν εἶναι κάτι πού θά πρέπει νά ἐξετάζεται ἀπό καθαρά ἐπιστημονική ἄποψη. Ὅταν ὁ Δαρβίνος πέθανε τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1882, ὁ Farrar ἦταν αὐτός πού μεσολάβησε γιά νά δοθεῖ ἡ ἄδεια νά θαφτεῖ ὁ Δαρβίνος στό Ἀββαεῖο τοῦ Ουέστμινστερ. Στήν κηδεία τοῦ ἐκφώνησε ὁ ἴδιος τόν ἐπικήδειο λόγο κι ἦταν ἕνας ἀπό τούς δέκα ἄνδρες πού σήκωσαν τό φέρετρο.»